Czuję się tak, jakby koszmar senny wracał do mnie co noc. Mam niepohamowane wrażenie, że powinnam krzyczeć, uciec z tego pędzącego pociągu. Ale nie mogę uciec, muszę siedzieć grzecznie na wyznaczonym miejscu przez Pana Konduktora i czekać końca tej podróży. Uśmiecham się do współpasażerów, chociaż w ogóle nie mam na to ochoty, patrzę za okno na piękną wiosnę, na ludzi bawiących się, na słońce, które dotknąć mnie może tylko przez szybę. Cholernie pokrętne życie.

Dziś zaczynamy się przeprowadzać tam, gdzie już byliśmy i bardzo nam się nie podobało. Zdaję sobie sprawę z tego, że nie zawsze mamy to co podobamisię, ale to co się dzieje teraz, wlewa we mnie wiadrem gorycz. Uczucie bezsilności mnie dopadło, coś bezczelnie wdarło się we mnie i rozwala mnie od środka, niszczy radość, pozwala mi na okropne myśli. Podejrzewam, że dalej będzie tylko gorzej. Muszę to jakoś przetrwać, podobno to tylko kilka miesięcy. Zobaczymy, czy te kilka miesięcy znów mnie zrujnuje, znów będę miała wrażenie, że nawet szafa ma oczy i się krzywi na mój widok ?

Dziś zaczyna się mozolna droga w górę, a raczej w dół. Powoli - do dna. Nic mi dziś nie może pomóc. Tę partię przegrałam, przynajmniej dziś.

Muszę pozbierać swoje rzeczy, swoje połamane myśli i wyjść stąd tak, jakbym chciała wyjść. Na szczęście oni myślą, że to ja chcę tam wrócić, że to ja pomyślałam, że jak tam wrócę, to im pomogę, że będzie łatwiej wszystkim, że nie idę tam jak na ukrzyżowanie, tylko zwyczajnie, jakby to było normą.

"Przede mną droga, którą znam ..."

http://eskarina.posadzdrzewo.pl  

Jeśli skopiujesz ten link i wkleisz do swojej przeglądarki i będziesz klikać codziennie, to prawdziwe drzewo zostanie posadzone ! :))

Zapraszam do klikania :)

Człowiekowi się wydaje, że jest bardzo dorosły, że umie podejmować odpowiednie decyzje, że panuje nad emocjami. A kiedy przychodzi sytuacja, gdzie ma wybrać - zaczyna szukać łatwiejszego wyjścia, na pozór łatwiejszego. Czasem ono bywa piekielnie trudne. Tak łatwo można oblać egzamin z życia, kiedy ponoszą emocje, kiedy się jest nieco niezorientowanym w sytuacji.

Wydaje mi się, że oblałam taki mały egzamin.

Moim usprawiedliwieniem jest to, że zrobiłam to bo szukałam czegoś lepszego, niekoniecznie miałam złe intencje. Chciałam na chwilkę się zapomnieć, może się to nawet udało. Na szczęście nie mam się czego wstydzić ;-)

Chyba życie jest ciągłą próbą, ciekawe ile razy upadnę ?

Gdyby Nie On, być może nie byłoby mnie tutaj, być może nie byłoby mnie nigdzie. W Bogu pokładam nadzieję, po raz kolejny nie zawiódł mnie. Pokazał, że chce abym do Niego wróciła, więc pomału wracam. Staram się.

Dziękuję za modlitwę moja Przyjaciółko, moja Siostro. Pomagałaś mi przez ostatni czas przechodzić trochę radośniej, niż nakazywała sytuacja. Chyba Anioły mi Cię zesłały na ziemię. Dziękuję Iwonko.

 'Czuję, że tonę w Nim, jako jedno ziarenko piasku w bezdennym oceanie.'
 

 Ludzie są dobrzy. Tylko jak odnaleźć ich dobro pod skorupą nieprzystępności ? Albo jak przełamać siebie do tego, żeby umieć patrzeć głębiej niż na \'opakowanie\' człowieka ?

Chciałabym się nauczyć żyć między ludźmi, a przynajmniej wrócić do stanu sprzed kilku lat, gdzie kontakty z innymi nie sprawiały mi problemu.

Lubię ludzi, ale jakoś ciężko mi z nimi żyć. To musi się zmienić. Musi.

Krople deszczu zaczynają spływać nam po twarzach. Jak dobrze jest czuć powiew dobroci ...

Dziwny jest ten świat - śpiewał tak pewien Polak. Chyba miał rację ;]

Nie rozumiem go (tego świata), albo za mało się staram. Im więcej ludzi poznaję, tym bardziej widzę jakie to okrutne, że jesteśmy tacy różniący się od siebie wzajemnie. Gdyby więcej ludzi myślało podobnie do siebie, raczej byłoby o wiele łatwiej. Wiem, wiem ubożej, ale łatwiej :)

A co najlepsze w tym wszystkim jest to, że ja nie chce poznawać nikogo nowego, a co za tym idzie jego wad i zalet. Wystarczy mi to co mam, a nawet i to czasem bywa za ciężkie jak dla mnie :] Nie chcę zgłębiać się w psychikę tych ludzi co są wokół mnie. Zmęczyłam się.

Póki co niech zostanie tak jak jest, albo nawet mniej.

zycie potrafi kopnac, oj potrafi ...

"... zyc tak prawdziwie, az do dna ..."

P. Markowska

da sie ?

 'lecz nie odkryc duszy juz, nie pragnac tak mocno do utraty tchu ..."

P. Markowska